Kinderen met een ontwikkelingsstoornis zijn bijzondere kinderen. Dit praktijkvoorbeeld laat zien dat zij zich met enige hulp best kunnen redden.
Thomas is tien jaar, een kind dat straalt, trots en gelukkig is. Ondanks zijn ontwikkelingsstoornis. Hoe anders was dat twee jaar geleden.
Hij liep vast op de basisschool doordat zijn taal en spelling grote problemen gaven. De uiteindelijke diagnose was heftig: niet alleen dyslexie, maar ook PDD-NOS en ADHD.
Op school heeft Thomas het nog steeds betrekkelijk moeilijk in verband met zijn problematiek. Maar het feit dat hij tijdens handenarbeid en na schooltijd zijn creativiteit laat stromen zorgt er voor dat hij meer in balans is. En het gezin is dolblij met het kind dat straalt en zelfvertrouwen heeft en natuurlijk de rust in huis waar iedereen van bij kan tanken.
In huis heerste altijd spanning. Thomas' ouders voelden zich politieagent in het gezin. Op school liet Thomas niets zien van zijn moeilijkheden. Hij toonde 'overaangepast' gedrag: tot het uiterste gaan om niet te laten merken dat hij problemen heeft. Eenmaal thuisgekomen ontlaadde hij zich door te vechten en zijn zusje te pesten.
Thomas' ouders vroegen mij om hulp. Na een aantal adviesgesprekken besloten ze als eerste stap om hun kind naar speciaal basisonderwijs te doen. Er viel bij Thomas een last van zijn schouders. Hij voelde zich geen buitenbeentje meer, want alle kinderen waren 'anders'. Hij kon zich op zijn eigen tempo ontwikkelen. Zijn ouders merkten dat de ontlading thuis niet meer zo hevig was als daarvoor. Een goede keuze gemaakt dus.
Maar ondertussen was het gezin 'volgelopen'. De ouders konden de kar niet meer trekken. Ter ontlasting vroegen ze een persoonsgebonden budget aan voor extra begeleiding. Thomas wordt druk als hij dingen moet doen die hij niet kent. Hij heeft namelijk meer denktijd nodig om de puzzel compleet te krijgen dan andere kinderen. Daarom leerde ik hem stapsgewijs nieuwe dingen te ondernemen, bijvoorbeeld aan het verkeer deelnemen of een taart bakken. Met pictogrammen hielp ik hem structuur aan te brengen. Ongelofelijk hoe trots hij was toen de taart gelukt was.

Aan de hand van mindmappen hielp ik hem een bezoek aan de tandarts voor te bereiden. Door met hem te tekenen kon hij zijn emoties uiten en vertellen waar hij bang voor was. Toen ontdekt hij zijn bouwkwaliteiten en begon met Lego, waarmee hij de meest mooie Startrek ontwerpen bouwde. Doordat zijn ouders hem complimenteerden en dit aan familieleden vertelden, groeide zijn zelfvertrouwen. Thomas zag dat hij ergens heel goed in was. Hij droomde al van een baan bij Lego World.
Thomas vindt het moeilijk om in gesprek te gaan met anderen. Hiervoor volgde hij bij mij een sociale vaardigheidstraining. Wat moet ik doen als de ander boos wordt, hoe kijkt hij dan, hoe moet ik dan reageren, enzovoort. Wat zijn emoties, hoe ga je om met emoties van jezelf en van anderen. Thomas kan zich nu beter verplaatsen in de ander. Dit heeft er voor gezorgd dat hij de mensen om zich heen beter begrijpt en dat hij emoties beter een plaats kan geven. Dat geeft hem rust en houvast.
In dit voorbeeld spelen meerdere facetten mee: een thuisbasis die het kind accepteert, begrijpt en motiveert, een kind met het nodige doorzettingsvermogen, een school die bij hem past met de nodige goede, individuele ondersteuning. En een kindertherapeut die inhaakt op het probleem en tevens het kind zijn kwaliteiten laat ontdekken.